martes, 20 de diciembre de 2016
lunes, 19 de diciembre de 2016
Retrato
Retrato, Manuel Machado
Esta es mi cara y ésta es mi alma: leed.
Unos ojos de hastío y una boca de sed...
Lo demás, nada... Vida... Cosas... Lo que se sabe...
Calaveradas, amoríos... Nada grave,
Un poco de locura, un algo de poesía,
una gota del vino de la melancolía...
¿Vicios? Todos. Ninguno... Jugador, no lo he sido;
ni gozo lo ganado, ni siento lo perdido.
Bebo, por no negar mi tierra de Sevilla,
media docena de cañas de manzanilla.
Las mujeres... -sin ser un tenorio, ¡eso no!-,
tengo una que me quiere y otra a quien quiero yo.
Me acuso de no amar sino muy vagamente
una porción de cosas que encantan a la gente...
La agilidad, el tino, la gracia, la destreza,
más que la voluntad, la fuerza, la grandeza...
Mi elegancia es buscada, rebuscada. Prefiero,
a olor helénico y puro, lo "chic" y lo torero.
Un destello de sol y una risa oportuna
amo más que las languideces de la luna
Medio gitano y medio parisién -dice el vulgo-,
Con Montmartre y con la Macarena comulgo...
Y antes que un tal poeta, mi deseo primero
hubiera sido ser un buen banderillero.
Es tarde... Voy de prisa por la vida. Y mi risa
es alegre, aunque no niego que llevo prisa.
Unos ojos de hastío y una boca de sed...
Lo demás, nada... Vida... Cosas... Lo que se sabe...
Calaveradas, amoríos... Nada grave,
Un poco de locura, un algo de poesía,
una gota del vino de la melancolía...
¿Vicios? Todos. Ninguno... Jugador, no lo he sido;
ni gozo lo ganado, ni siento lo perdido.
Bebo, por no negar mi tierra de Sevilla,
media docena de cañas de manzanilla.
Las mujeres... -sin ser un tenorio, ¡eso no!-,
tengo una que me quiere y otra a quien quiero yo.
Me acuso de no amar sino muy vagamente
una porción de cosas que encantan a la gente...
La agilidad, el tino, la gracia, la destreza,
más que la voluntad, la fuerza, la grandeza...
Mi elegancia es buscada, rebuscada. Prefiero,
a olor helénico y puro, lo "chic" y lo torero.
Un destello de sol y una risa oportuna
amo más que las languideces de la luna
Medio gitano y medio parisién -dice el vulgo-,
Con Montmartre y con la Macarena comulgo...
Y antes que un tal poeta, mi deseo primero
hubiera sido ser un buen banderillero.
Es tarde... Voy de prisa por la vida. Y mi risa
es alegre, aunque no niego que llevo prisa.
¡Comezamos!
Érase unha vez, nun recunchiño da vila de Vigo, unha... ¿escola?
Cada mañá, María tiña que subir unhas interminables escaleiras, co peso da mochila á espalda, para chegar a una gran porta de ferro; adentrarse no vello edificio por corredores grises, entre carteis con mensaxes de ¡SILENCIO, NON BERRES!, non comas, non corras, non fales, ... Non te relaciones, non te comuniques nin rías nin xogues.
Tras moitos anos de negra sombra, os profesores, motivados por un alumnado estupendo e cheo de enerxía (¡bravo!), reunímonos nunha das nosas inaccesibles salas de profesores para analizar o problema. ¿Realmente é a escola, o lugar de aprendizaxe, un inimigo antagónico e incompatible coa comunicación, o benestar e o lecer? Se os adultos sempre pensamos que rendimos mellor no traballo se hai un entorno agradable, ¿por que non aplicamos esta mesma idea aos máis novos?
De maneira que decidimos iniciar unha serie de proxectos coa vosa colaboración. Con este blog o que pretendemos é crear un punto de encontro para todas aquelas almas inquedas pola arte. Cada alumno poderá compartir os seus gustos e pensamentos, información acerca dos seus artistas preferidos.
¡Mans á obra! ¡Comezamos!
Cada mañá, María tiña que subir unhas interminables escaleiras, co peso da mochila á espalda, para chegar a una gran porta de ferro; adentrarse no vello edificio por corredores grises, entre carteis con mensaxes de ¡SILENCIO, NON BERRES!, non comas, non corras, non fales, ... Non te relaciones, non te comuniques nin rías nin xogues.
Tras moitos anos de negra sombra, os profesores, motivados por un alumnado estupendo e cheo de enerxía (¡bravo!), reunímonos nunha das nosas inaccesibles salas de profesores para analizar o problema. ¿Realmente é a escola, o lugar de aprendizaxe, un inimigo antagónico e incompatible coa comunicación, o benestar e o lecer? Se os adultos sempre pensamos que rendimos mellor no traballo se hai un entorno agradable, ¿por que non aplicamos esta mesma idea aos máis novos?
De maneira que decidimos iniciar unha serie de proxectos coa vosa colaboración. Con este blog o que pretendemos é crear un punto de encontro para todas aquelas almas inquedas pola arte. Cada alumno poderá compartir os seus gustos e pensamentos, información acerca dos seus artistas preferidos.
¡Mans á obra! ¡Comezamos!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
